Mostrando las entradas con la etiqueta Suspiros. Mostrar todas las entradas
Mostrando las entradas con la etiqueta Suspiros. Mostrar todas las entradas

viernes, noviembre 01, 2019

15 años ...




no te olvido.
Volveremos a subirnos a esa moto
y rodaremos felices una vez más mi Puy.

viernes, mayo 12, 2017

Libertad :



El arte de no estar atado a nada... o si.

martes, noviembre 01, 2016

Doce años ya...

Y mi amor por ti continúa siendo eterno... 
en el cielo nos encontraremos mi Puy. 

domingo, junio 12, 2016

Felicitat plena...


" Amor electrònic, amor de pantalla,
Amor a la carta, amor des de casa
Benvinguts a l’amor del segle XXI.
Amor sense límits per a gent com tu

Aquí el nom de l’esperança
L’escriuràs amb el teclat
En algun lloc de la pantalla
S’hi amaga la felicitat..."

viernes, diciembre 04, 2015

Bon vent i barca nova...


perquè la vida és un boomerang... tot anirà a per millor.

jueves, octubre 29, 2015

Colores !

Cada día nos cambia de color, 
para renovarnos y ser nosotros mismos, 
sin negativismo porque todo lo que viene...
SIEMPRE será para mejor !


domingo, octubre 26, 2014

Micro contes !

Els teus fills : )
​Erem tu i jo els primers deu minuts

i de cop i volta...
som 5, que bé.​

Al teu costat
Esquerra, dreta ? esquerra ? nooooo dreta !
Aaaaara, anem.


Verd
Verd el camí, verd els teus ulls,
verd esperança, la que tinc jo...

Que si !
Que si punyetes !!! Que l'amor s'ha fet per tothom !

jueves, junio 27, 2013

Fa 5 anys ...


Avui fa 5 anys que vaig arribar a aquesta terra nostra, Catalunya, la més maca i estimada per mi, la terra del meu avi, terra de grans menjars i amistats, de grans paisatges, d'altes muntanyes, d'aventures i alegries !

Cinc anys, que no em penedeixo ni un sol minut de ser aquí ! On cada vegada que surto en el meu cotxe, sento que porto tota la vida aquí, sento que mai vaig estar vivint als Estats Units ni a Veneçuela, sento que he estat sempre aquí ...

Espero ser aquí per moltíssims anys més i cada dia més catalana però sempre sempre, veneçolana.

T'estimo Catalunya, gràcies : )

viernes, marzo 09, 2012

Pues eso...



que por miedo u omisión... no me supo dar más.

Me veía con ojitos, me miraba con temor...

Me moría por comerte, besarte, abrazarte... me contuve, me moría por llorar, no me lo podía creer... no me lo puedo creer... me veías con un brillo en los ojos que hasta yo me reflejaba en ellos... no me decías nada, sólo nos veíamos...

Nos tomamos de las manos, te sentía tan cerca y tan mio...

...sólo fue eso, un beso y un adios.

jueves, febrero 02, 2012

No sé com anomenar aquest post ...

És que mai m'havia passat, el que m'està passant ...

Deu meu, estem massa bé junts, anem al cinema, als bitlles, a la penya a veure els jocs del Barça, a tothom els agrada com estem quan ens veuen... m'envia uns mails que et mors dels bonics que són... em diu cada cosa que m'enamoro ... li agrada molt la canalla, cada abraçada que ens fem per una foto, torno a morir... he tingut cada somni amb ell que encara no m'ho puc creure que sigui ell... sap que tinc somnis amb ell, em pregunta com ell pot fer el mateix, per somniar amb mi...

Cada missatge que m'arriba em posa super bé, em fa tremolar, és impressionant... per a Reis, no em va dir res i ell era el Rei ros de la cavalcada del poble i quan ens hem vist, quina màgia va sortir de dintre... tant que després de que tots els nens es fessin fotos amb ells, vam pujar ( amics de la nostra colla ) i quan em vaig seure en les seves cames, em va abraçar i li vaig dir : Jo també tinc una carta, la vols ? i em va dir que si...

No hi ha cap nit sense un Bona Nit per un privat del face... no hi ha un dia des de el dia de Wembley que el vaig conèixer, que no em digui qualsevol cosa, un dimarts de cinema, em va dir : arribarem a temps, tranquil·la, que estàs amb un Rei Mag... i li vaig dir : ... la teva carta ! i em va dir : no me l'has donat...

La carta dirà : Vull que el Rei Mag que tinc al front, em dongui un petó als llavis...

Només això, perquè em fa una por, que mai ningú m'havia fer sentir... què passarà ?

Per què no fa res ell ? Què passa ? Què es massa tímid ? però si ho fa molt bé...

lunes, abril 11, 2011

Cursa dels Bombers !


Muuuuuuuuucho calor, muuuuuuuuuuuucho !
:D

domingo, abril 03, 2011

Cursa del Corte Inglés


Muuuuuuuuuuuuucha gente pero muy buen final !
:*)

lunes, marzo 21, 2011

Estamos en Primaveraaaaa !


Y mi sangre altera !!!


:)

Una canción para mi Bella Barcelona !


Barcelona estás tan guapa
aunque huelas a cloaca.
Eres mi corazón
a ciento setenta tronando !


domingo, enero 30, 2011

lunes, octubre 18, 2010

Un sueño hecho realidad...

Pep Guardiola, Dani Alves, Keita.
Iniesta, Susi, Carles Puyol, yo.
David Villa, Gerard Pique y V. Baldés.

Aunque yo todavía no lo puedo creer...
y pensar que lo toqué y él me tomó por la cintura.

Visca el Barça y mi Guardiola !

Puyol... eres grande.
Grande Puyol.

domingo, agosto 15, 2010

Playa con besos... ?

o sólo playa... ?
... tener ganas de besar por sobre todas las cosas y que te dejen con un leve sabor de labios...
un leve roce de ellos, unas ganas inmensas de saberte besado, querido, disfrutado...
... no te impacientes, con calma, no desesperes.
... todo llegará.
... pero que magia hay.
:*)

miércoles, enero 27, 2010

Justo un año hoy... y mañana.

Hace justo un año hoy, me llamaron para comenzar mi primer trabajo en España; un día como mañana... 28 de Enero.

No cabía en mi emoción, en mi visión a futuro, en mis planes que comenzaban a hacerse realidad ! Y más que eso, era conocer gente nueva, hablar otro idioma en plan profesional ( el catalán ) y no como siempre el inglés y el francés, pero... más que eso...

Jamás olvidaré mi primer día de "feina" en esa super empresa... más de 200 hombres trabajando con y sin batas de técnicos; guapos, feos, altos, bajos, gordos, delgados, rubios, morenos, simpáticos, antipáticos... uffff habían más de 200 hombres contra 12 mujeres que eramos ! Pero nunca como cuando ví sus ojos entrar en la oficina donde estaba yo... Dios mio, es que lo recuerdo como si fuera ayer, esos ojos azules que se metían en los mios, ese cuerpo alto, fuerte, rubio que entraba hacia donde se encontraba mi jefe... cómo olvidarlo si fue un momento de Princesas y Principes, fue muy mágico... !

Hace un año te conocí, y a los seis meses salí de la empresa, pero hoy te digo que sigo pensándote como si nada; recuerdo cuando nos veiamos en el almacén o en el dinar, después de comer y me hablabas cuando yo estaba haciendo la suplencia de la hora de comida de la Centralita, y tu te ibas a clases de inglés... cuando hablabamos de las motos, de la playa, del calor, de mi coche, en inglés, catalán, los chats mientras haciamos las salidas de mercancia... Dios mio, que éxito era ir a trabajar ! Recuerdo clarito, que los lunes me levantaba feliiiz para ir a mi trabajo, me arreglaba para que me vieras bien y en cambio los viernes me quedaba tan triste... era una locura total !

Ahora chateamos muy de vez en cuando y como me llenas de vida...

Recuerdo cuando me echaron que te dije de frente que me harías mucha falta y te dí mi tarjetica de bisuteria con mi número de movil ( que seguro habrás hechado a la basura, no sé ) y te dije que cada vez que veía tus ojos azules, me llenabas de vida... jamás olvidaré ese adios, ese abrazo y mis dos besos... todavía te recuerdo, lloro y te sueño; y cuando hemos chateado uno que otro medio día, me siento tan llena de tí...

Hoy puedo decirte mis ojos bellos, mi wuapo, que eres el hombre que ha movido mi vida desde que llegué a éste país y como hace mucho tiempo que nadie lo hacía, porque no es normal pensarte como te pienso y soñarte como te sueño; y sabes qué ? no pierdo las esperanzas de volverte a ver... de tenerte de frente una vez más...

Me encantas y gracias a ti, a tus letras y ni hablar de tu sonrisa, me hacen sentir tan bien, tan llena... tan plena.

lunes, noviembre 23, 2009

Pau, peace, paz...

Premià de Mar, Catalunya.
España.

domingo, noviembre 22, 2009

Tú viaje me hizo dar cuenta que...



Eres tú quien últimamente iluminaba mis dias...

Espero la estés pasando bien... y que cada noche cuando veas la luna... pienses asi sea 1,5 segundos en mi... como yo pienso en ti...

sábado, septiembre 19, 2009

Soy cancer... ja ho saps.

Por qué los cancer somos asi ? tontos, románticos, entregados, sensibles, cariñosos, caseros, deportistas, debiles, sentimentales, amigueros... ( o seré sólo yo )

Pero por qué cuesta tanto que te den un abrazo ? por qué siempre he de estar sóla ? soy tan mala ? he hecho tanto mal en mi vida para estar siempre sóla ? si sóla en "ese" aspecto, porque amigos tengo muchos, muchisimos...

A mi me gusta la soledad, pero llega un momento que quisieras ver una película en un sofá o en una cama arrumado con alguien, siempre hace falta tomarse una taza de chocolate caliente con alguien... reir con alguien, inventar con alguien, ir al cine con alguien, jugar bowling con alguien, correr con alguien, pasear con alguien, hacer deporte con alguien... llorar, pero con alguien...

Hoy he estado muy triste, y me preguntaron si estaba nostalgica, y no, no es nostalgia, como dije en mi post de abajo, cada día que paso aqui, me gusta más, estoy feliz por estar aqui en Barcelona; pero llevo un poco más de tres años, sóla, sóla, y ya no sé ni que pensar... qué hice, qué pasó ? por qué no me tocó a mi... ?

Me senté aqui a desahogarme y ví a través de mi ventana, y observé que el mar se veía muy claro e hice ésta foto, me sacó una sonrisa, pero no me llenó de felicidad...

Por qué cuésta tanto que te den un abrazo ? si eso cuesta tanto, ni hablar de un beso.

Perdonen éste post, ustedes saben que yo no soy asi, pero tenía mucho tiempo que no me ponía triste... y eso que mañana tengo carrera 10 K...

Besitos ♥