Mostrando las entradas con la etiqueta :(. Mostrar todas las entradas
Mostrando las entradas con la etiqueta :(. Mostrar todas las entradas

martes, febrero 13, 2024

Ufff... empatía ? ninguna.

Con lo que me costó decidirme a dejar Barcelona, aquí me está costando Dios y su ayuda que se pongan en mis zapatos asi sean 2 minutos.


No conozco a nadie cara a cara, no hay transporte público y mis salidas son solo a los supermercados con mis padres. Ellos ( más ella que él ) me critican y me sueltan a la cara que soy una mal agradecida y digo yo : qué más que haber dejado mi paz y mi sitio donde era feliz para estar con ellos, para que me suelte cada vez que pueden que no sabe para que me vine... se hace mayor, es eso. 

Dioscito, sólo te pido me des más paciencia, a mis Angeles del Trabajo, ayúdenme a conseguir ese trabajo que tanto necesito para poder independizarme y no depender de nadie mas, para así volver a ser como estuve por 15 años en España, sola y feliz. 

Si no fuese por la luz que me da mi Sobrino, no sé si todavía estaría aquí. 


domingo, julio 31, 2016

Vacio...

es una sensación de ... a dónde vamos a parar ?
de qué van los hombres
a qué juegan ?
a quedarse pan salados toda la vida ?
pan salados que no los compra nadie
pero si te vas a asustar o pillar pues no empieces.
y estoy bien pero tengo un huequito en mi mundo por donde sale agua, lágrimas, tristeza a ratos pensando lo tonta que soy
que creo que la gente buena ya no existe que atacan, disparan, matan y se van y por más que pinto, corro, bailo no se me va ese dolor, esa sensación de vacio...
pero por qué atacan ?
yo no ataco si no quiero nada
por qué juegan con los sentimientos de los demás ?
yo no juego con nadie

-Les gusta ir por libre es todo libre era él solito se enjauló, se pilló, se enamoró, se asustó esperaba un mínimo más pero...

donde no hay, no hay...

jueves, abril 28, 2016

Dicen que...

El tiempo lo cura todo. Que el tiempo de Dios es perfecto... el tiempo, bendito tiempo.

Però cóm és que passa el temps i sembla que no s'ha mogut ? hi han dies que tot és tan perfecte que fins i tot penso, apa, ja està per fí, s'ha anat del meu cap, però ve un dia i plof... aquí estic, asseguda xarrant amb la meva pantalla pensant en com estarà.

Diuen que de tanta indiferencia se acaba cansando y se va... Doncs, com que si... com vaig passar d'ell o com vaig ser tan freda i dolenta amb en els meus missatges, que ell segurament ja és va cansar de mi, de saber com estic, què em passa o com em va.

Segurament... jo no era tan important per ell com ell mateix m'ho feia saber.

miércoles, marzo 02, 2016

Avui he caigut...

Feia molt que no em passava però avui, he caigut...

No sé que ha passat però estava escrivint i se m'han sortit les llàgrimes soles i ha sigut tancar els ulls i veure'l, a ell... als seus ulls verds que em miraven tan apassionats, aquells ulls que mai havia estimat tant. 


Aquells ulls que ja no en tinc, que moro per tornar a veure'ls però que no puc. No sé com està, no sé res d'ell, i ho trobo a faltar... 


Ha passat 1 any, 4 mesos i 13 dies (502 dies) i m'he adonat que hi ha una cosa dins meu que no ho ha deixat de pensar... 


És clar, mai havia estimat a ningú així.

lunes, noviembre 09, 2015

Doncs si...

t'anyoro... encara t'anyoro.



T'enyoro - Timón i Rumba (feat. Mar Aregall)

jueves, octubre 22, 2015

22 Octubre

Així com va néixer la nostra història fa 2 anys... ha mort avui també ...

Trist, molt trist...

I ja no vull pensar que la nostra història té punts suspensius,  ara sí penso que la nostra història ha arribat al seu punt final.


miércoles, diciembre 17, 2014

Dos mesos avui.

... i aquesta vegada, res de res.
                                                                                  que trist.

miércoles, noviembre 12, 2014

Desprès d'un dia trist en l'oficina...

Arribar a casa i no trobar a ningú amb qui parlar.

                                                                     ...pols, feta pols.

martes, marzo 25, 2014

Uffffff

Quaranta dies ja, i encara estic aquí...

Pensant en tu...

martes, marzo 18, 2014

Tic tac...

El temps passa...



 I jo segueixo igual... 
Feta pols, és poc.

sábado, abril 27, 2013

Adiós

Por más que pasen los años no te puedo olvidar...

Mis amigas me dicen que no te llore, pero no puedo, veo una foto tuya y caigo de nuevo. Eres al único que he amado, el único que me luchó y me fue a buscar a otro país y yo pensando en tus hijos te pedí volver, dejándote ir, perdiéndote... matándome por dentro.

Pasarán los años y serás mi Ángel de la Guarda, mi amor celestial y espero que cuando me toque irme al cielo, seas tu quien me reciba en la puerta...

Puy, te amaré siempre. Así hayan pasado 17 años de nuestra primera vez...


viernes, marzo 09, 2012

Pues eso...



que por miedo u omisión... no me supo dar más.

Me veía con ojitos, me miraba con temor...

Me moría por comerte, besarte, abrazarte... me contuve, me moría por llorar, no me lo podía creer... no me lo puedo creer... me veías con un brillo en los ojos que hasta yo me reflejaba en ellos... no me decías nada, sólo nos veíamos...

Nos tomamos de las manos, te sentía tan cerca y tan mio...

...sólo fue eso, un beso y un adios.

martes, noviembre 08, 2011

Només per dir-te...


que et trobo a faltar...