lunes, agosto 11, 2025
sábado, abril 03, 2021
Por qué quien te gusta pasa de ti y quien no, se enamora ?
Alguien me lo podría decir ?
Sé que nos gustamos pero él no da el paso, un día sin más salimos como otros días, pero esta vez fuimos a la playa, la pasamos genial hasta el punto que me dijo que cuando fueramos con su hijo se me iban a quitar las ganas de ir a la playa, porque el niño era un trasto y hasta la bolsa de patatas las llenaba de arena... pero, sin mas ni más, a partir de ese día, todo cambió.
Qué pasó ? no sé, yo no hice ni dije nada malo, a mi, conocer a su hijo me llenaba un montón, es más, ya lo conocía, pero compartir más me animaba mogollón. No entiendo, luego seguimos hablando, chateando y nos vimos unas cuantas veces más, estuvo pendiente de mi siempre en todo el confinamiento hasta el momento que me echaron y estuvo a mi lado dándome ánimos y apoyándome en todo momento.
El 18 de enero de este año nos vimos ( ... por última vez, pero espero no sea la última, a ver... ) y al despedirnos nos abrazamos con mascarilla si, pero fue un abrazo profundo, "apretao" y largo y le dije : Gracias, espero no me olvides; y él me dijo : No te olvidaré ni te dejaré nunca... " ahí quedó... otro día cualquiera le pregunté por algo que él me explicó y que recordé, para saber como iba ese tema, él lo leyó ( rallitas azules - putu what's app como lo odio ) y no contestó hasta dos días después disculpándose porque se le vino el tiempo encima, madre mia para qué... me lo comí... que qué tiempo ni que chorradas... que estaba cansada de sus respuestas tardías, que por favor me dijera que le había pasado conmigo! que después de casi 3 años de "coqueteo" me gustaría saber como mujer qué habia pasado para corregirlo y no me volviese a pasar !!! No contestó más. ( normal )
Pasan los días y me pone algo en mi historia del Instagram y yo le digo : Ey estas bien ! pensé que te había pasado algo después de querer saber mi duda y tu desaparacer; me dijo : solo me riñes y le dije : no, no te riño, solo necesito saber qué hice mal para que cambiaras así con lo nuestro... no dijo nada, yo al final le escribí un Bona Nit que si respondió.
Pasan las semanas... y hace 3 conocí a alguien que nos conocemos las familias enteras pero nosotros dos no, alguién muy alegre y encantador que por lo que veo, le he gustado así porque si por las mil y una cosas que me dice, pero, no sabe decir que no a algunas personas para no quedar mal con ambos y acabo pagando yo, cómo? anula la salida en bici o la comida en la que él queria verme un ratico y yo le dije que estaba bien... Luego por la noche me pide mil disculpas y me dice que soy genial, que está loco por conocerme y estar conmigo, que no lloraba en años pero al llegar a casa el día que me conoció, lloró de emoción por haber estado conmigo finalmente.
Cómo pasa esto? yo estoy desencantada del amor desde que mi ex me dejó por gallina, no he tenido nada con nadie porque se está muy bien solo y sin pensar se está mejor, solo vivo para mi, y eso me hace feliz. Pero que no me niego y que me abro un poco, quiero intentar y entre que le digo que si ( a sabiendas que fuma y lo detesto ) y él de cop i volta, me dice que no supo decirle que no a una cosa que le pidió la prima o a los amigos del vermut, no supo decirles, chicos les dejo que he quedado para comer con alguien y anula cuando yo cedo y digo que si, pues un paso palante... tres pa'tras.
No ? Qué debo hacer si cuando el que te gusta pasa de ti y quien no, se enamora ? seguir sola... verdad ?
jueves, noviembre 05, 2015
03:16
Amb la meva feina, la meva vida personal. 4 mesos de baixa per culpa de la meva esquena, m'ha fet adonar-me qui val i qui no val la pena. Ja sé que no tots estan per les bones i les dolentes... amics, molts amics ... família. Doncs si, m'han decebut molt.
Només vull canviar, ja vaig fer el canvi de poble, ara necessito un canvi d'amics, de feina...
Jo sé que ho aconseguiré. Si. Però vull dormir... vull, necessito dormir.
jueves, octubre 03, 2013
sábado, agosto 24, 2013
Ser bo és dolent ?
Quan la gent tracta de dominar-te, vull dir, que facis el que ells volen, que compris el que ells vols que compris, que mengis el que ells pensen és el millor que mengis, que estiguis ballant sardanes al costat d'alguna persona que creus t'estima i et facin la foto i sentis que t'han tallat i després veus que si, que et van tallar; que per més que defensis a aquell que un cop et va fer mal però el perdó ho va arreglar tot i que després altres persones parlen malament i la persona en si no cregui en tu si no en la que parla malament... és normal ?
Val la pena estimar ? val la pena deixar la pell per algú que penses val estimar ?
Crec que lo millor del món, és estimar a la teva gent directa, la mare, el pare i els germàns, la resta que s'apanyi... i de veritat, a partir d'avui, pensaré per el meu bé... faré això.
I mai millor vist ara mateix al obrir el twitter i trobar-me :
"Si em respecto mi mateixa i crec en el que faig, ningú pot tocar-me." Fiona Apple
Fins aviat...
jueves, junio 27, 2013
Fa 5 anys ...
Avui fa 5 anys que vaig arribar a aquesta terra nostra, Catalunya, la més maca i estimada per mi, la terra del meu avi, terra de grans menjars i amistats, de grans paisatges, d'altes muntanyes, d'aventures i alegries !
Cinc anys, que no em penedeixo ni un sol minut de ser aquí ! On cada vegada que surto en el meu cotxe, sento que porto tota la vida aquí, sento que mai vaig estar vivint als Estats Units ni a Veneçuela, sento que he estat sempre aquí ...
Espero ser aquí per moltíssims anys més i cada dia més catalana però sempre sempre, veneçolana.
T'estimo Catalunya, gràcies : )
lunes, abril 29, 2013
domingo, marzo 24, 2013
martes, febrero 26, 2013
Cada vegada que et veig, dónes alegria a la meva vida ♥
jueves, febrero 02, 2012
No sé com anomenar aquest post ...
Deu meu, estem massa bé junts, anem al cinema, als bitlles, a la penya a veure els jocs del Barça, a tothom els agrada com estem quan ens veuen... m'envia uns mails que et mors dels bonics que són... em diu cada cosa que m'enamoro ... li agrada molt la canalla, cada abraçada que ens fem per una foto, torno a morir... he tingut cada somni amb ell que encara no m'ho puc creure que sigui ell... sap que tinc somnis amb ell, em pregunta com ell pot fer el mateix, per somniar amb mi...
Cada missatge que m'arriba em posa super bé, em fa tremolar, és impressionant... per a Reis, no em va dir res i ell era el Rei ros de la cavalcada del poble i quan ens hem vist, quina màgia va sortir de dintre... tant que després de que tots els nens es fessin fotos amb ells, vam pujar ( amics de la nostra colla ) i quan em vaig seure en les seves cames, em va abraçar i li vaig dir : Jo també tinc una carta, la vols ? i em va dir que si...

No hi ha cap nit sense un Bona Nit per un privat del face... no hi ha un dia des de el dia de Wembley que el vaig conèixer, que no em digui qualsevol cosa, un dimarts de cinema, em va dir : arribarem a temps, tranquil·la, que estàs amb un Rei Mag... i li vaig dir : ... la teva carta ! i em va dir : no me l'has donat...
La carta dirà : Vull que el Rei Mag que tinc al front, em dongui un petó als llavis...
Només això, perquè em fa una por, que mai ningú m'havia fer sentir... què passarà ?
Per què no fa res ell ? Què passa ? Què es massa tímid ? però si ho fa molt bé...
lunes, junio 27, 2011
Avui faig tres anys aqui...

i sóc molt feliç aqui ! Faltan coses però tinc amics, carinyo,
treball, cotxe, montanyes, platges, cims, rius, alegries i tristeses...
Què més puc demanar ? Gràcies Catalunya per deixar-me ser part de tu ♥
Barcelona, guapa ! Catalunya, perfecta !
lunes, marzo 21, 2011
Estamos en Primaveraaaaa !

Y mi sangre altera !!!
Una canción para mi Bella Barcelona !
aunque huelas a cloaca.
Eres mi corazón
a ciento setenta tronando !
domingo, enero 30, 2011
después de la tormenta...
viernes, diciembre 31, 2010
Feliz Año 2.011 !!!
jueves, agosto 19, 2010
deixa'm pensar...
Com et demano perdó...
Com puc dir-te que ho que jo vaig dir va ser sense pensar...
que com et tinc tanta confiança i tant carinyo...
ho vaig dir malament i ho vas agafar com realment no és...
No vull que em comparis... no si us plaus...
t'estimo bonic... t'estimo bé...
Se que no ets, ni serás meu...
...ja ho sé,
se que ets lliure... el teu cor... la teva ànima... la teva pell...
sé que no em pertanyen ... que et pertanyen a tu ...
no calia que m'ho recordaràs així...
Jo t'estimo, si com un amic...
un bonic i carinyos amic...
Perdona'm... no et vull enfadat.
Et vull com ets...
com aquel que em dona la má quan més ho necesito...
Les teves lletres em fan suspirar... ♥ ( toca el cor )
No ho oblidis mai ...
:(
domingo, mayo 23, 2010
Blogs ! Feliz o triste ?

sábado, octubre 17, 2009
martes, septiembre 29, 2009
lunes, septiembre 21, 2009
domingo, agosto 09, 2009
Simplemente Mágico.... Monasterio de Montserrat.
Una hora y media de aventura desde el Monasterio de Montserrat hasta la cima más alta de toda su montaña, St. Jeroni a 1.236 Kms de altura. Nunca imaginé estar tan alto en mi vida y mucho menos estar en la segunda cima más alta de Catalunya.
Respirando su oxigeno, su fuerza, positivismo y máxima energia !
Fui con Fernando, un Bloguero de los nuestros, de Planeta Fernando que vino de visita a Barcelona a encontrarse con unos amigos, Eva y Javi... Primero un tour por Barcelona ciudad el jueves y ayer fuimos con dos amigos de él a ésta aventura tan espectacular. Después de cuatro horas escalando a las 10:00 pm nos encontramos con Richard, y comenzamos un nuevo trayecto a pie también, a la Sierra del Parque Nacional, Sant Llorençe del Munt i l'Obac, cenamos en un restaurante en la cima de la montaña, 50 minutos de escalada con linternas sobre un bosque de piedras !!! Jajajajaja para luego bajar en 45 minutos totalmente oscuros con un poquito de luz de luna llena ! ( Rich te pido perdón por decirte que te odiaba, como ves, ya no te odio, te adoro ! )
Ayer, respiré paz, compartí amistad, vivencias y miedos de lobos jajajaja pero la pasamos muy bien. Fernando me gustó conocerte, gracias por tus atenciones y nos vemos algún dia en Madrid.








