Mostrando las entradas con la etiqueta empatia. Mostrar todas las entradas
Mostrando las entradas con la etiqueta empatia. Mostrar todas las entradas

lunes, junio 08, 2026

No vull estar aqui...

Ès un fet.

Esgotada ès poc, cada día una merda nova. No hi ha cap día que no passi alguna cosa. Estic molt cansada de tot el que passa al meu voltant. 


No em trobo aquí, cada día em pregunto que cony faig aquí, sé que quan vaig decidir venir-me cap aqui, estava molt cremada de tot el que em passava allà, però ara que sóc aquí veig la diferència cultural de la penya americana i la veneçolana, i res a veure amb la gent d´allà, per exemple, aquí, si no tens cotxe, doncs t'apanyes com puguis, si no, doncs et fots. És impressionant però és així. 

A casa ni parlar-ne... pitjor. Esgotada. 

Només amb fa feliç el meu nebot. Res més. 

No és que em vulgui anar, és que ja no sé com ser-hi aquí. 

martes, febrero 13, 2024

Ufff... empatía ? ninguna.

Con lo que me costó decidirme a dejar Barcelona, aquí me está costando Dios y su ayuda que se pongan en mis zapatos asi sean 2 minutos.


No conozco a nadie cara a cara, no hay transporte público y mis salidas son solo a los supermercados con mis padres. Ellos ( más ella que él ) me critican y me sueltan a la cara que soy una mal agradecida y digo yo : qué más que haber dejado mi paz y mi sitio donde era feliz para estar con ellos, para que me suelte cada vez que pueden que no sabe para que me vine... se hace mayor, es eso. 

Dioscito, sólo te pido me des más paciencia, a mis Angeles del Trabajo, ayúdenme a conseguir ese trabajo que tanto necesito para poder independizarme y no depender de nadie mas, para así volver a ser como estuve por 15 años en España, sola y feliz. 

Si no fuese por la luz que me da mi Sobrino, no sé si todavía estaría aquí.